شهیده ملاله د افغان پېغلو لپاره ډاډ او انرژي وه

خبریال وېب پاڼه/ نن موږ دویمه زړوره ملالۍ له لاسه ورکړه، که سوونه کاله مخکې مو یوه ملالۍ د میوند ډګر کې بیرغ په لاس شهیده شوه، خو نن یوه بله زړوره ملاله د ژورنالېزم ډګر کې میک په لاس شهیده شوه.

خبریاله ملالۍ نه یوازې د خپلې کورنۍ لپاره یو د ډاډ غر او تکیه ګاه وه بلکې د هغې زړورتیا د افغان پېغلو لپاره یو ډاډ وو چې ننګرهار کې پرې ډېرې جونې او خبریالانې را ټولې وې.

ملالۍ په هېواد کې د کرېکټ لومړنۍ ښځینه کمېنټرېټره هم وه، هغې نورو جونو ته دومره روحیه او مثبته انرژي ورکړه چې بیا ډېرې جونې ننګرهار کې پر هبریالۍ راغلې او ډېرې افغانستان کې د کرېکټ ویاندویۍ او لوبغاړو په توګه راغلې.

د ننګرهار په څېر په یو ټولنه کې چې دلته ان د نارینوو کار هم له ګټو ستونزو او ننګونو سره مخ ده، خو ملالۍ د یوې پېغلې په توګه دومره سختو کارونو ته اوږه ورکړې وه، چې له ورایه په کې د مبارزې هوډ ځلېده.

د هغې زړورتیا او جرأت وو چې له نارینه همکارانو هم ډېره مخکې وه، هغه نه وېرېدونکې او نه ماتې منوونکې انجلۍ وه.

د هغې فعالیتونه او خدمتونه تر ننګرهار محدود نه وو، هغه د خپلو هېواد والو لپاره هر ځای ورتلله، ځکه خو نن ټول افغانستان ورپسې ژاړي.

د ملالۍ شهادت د افغانستان او په ځانګړې توګه د ننګرهار خبریالانې په ملا ماتې کړې، ځکه موږ یو د ډاډ غر، یو تکیه ګاه، روحیه او یوه مثبته انرژي د تلل لپاره وبایلله.

حکومت خو هسې هم د امنیت په نیولو کې پاتې راغلی، خو د شهیدې خبریالې ملالې لع شهادت وروسته دې حکومت حد اقل دومره وکړي، چې د هغې او موټر چلوونکي قاتلین دې ونیسي او پر داسې سخته سزا دې ورسوي چې بیا څوک یو خبریال ته کاږه هم ونه لیدلی شي، د ډز کول خو پرې لېرې خبره ده.

حکومت دې د ملالۍ او د نورو شهیدو خبریالانو له کورنیو سره د معلوملینو او شهیدانو د کورنیو په څېر د دوامدارې مرستې لپاره یو مېکانېزم جوړ کړي.

تر اوسه چې افغانستان کې څومره خبریالان په جګړه او بریدونو کې شهیدان شوي، ټول یې د کورنیو یوازني سرپرستان وو، چې د سرپرستانو په شهید کېدلو سره اوس د ژوند هېڅ اسره نه لري او حکومت یې باید او باید او باید لاسنیوی وکړي.

آمنه عزیزي

ښايي دا مو هم خوښ شي

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. AcceptRead More